اوني كه رفته

****

گرمی دستانت را به من ببخش از سردییه فاصله می ترسم ......تقدیم به عشقم که همیشه در قلبم وجود داره هر چند در کنارم نیست .

تو رفتی رد پایت در دلم ماند

                   شکوه خندهایت در دلم ماند  

                                 دلم را با سحر خوش کرده بودم

                   غروب ماجرایت در دلم ماند

                                                       شریک دردهایم بودی ، اما

غم بی انتهایت در دلم ماند   

                  هزار و یک شبم چون باد بگذشت

                                طنین قصه هایت در دلم ماند

           سپردی سرنوشتم را به پاییز     

                                                   بهار با صفایت در دلم ماند   

علی رغم سکوت ساده من

                 سفر کردی ، صدایت در دلم ماند

                                و حالا مثل یک رویای برفی

                                                تو رفتی رد پایت در دلم ماند

ســـــلام بچه ها

منو ببخشید به خاطر تاخیر طولانی مدتم ، دیگه حالی واسم نموده بیام حرف دلم رو بزنم ، نمی دونم چطور وازکجا شروع کنم فقط یک نصیحت خواهرانه به شما دوستای خوبم می کنم سعی کنید عشقتون هیچ وقت یک طرفه نبا شه بچه ها همین بلایی که سر خودم امده نمی خوام که شما هم این طعم تلخ عاشقی رو بچشید .

راستشو بخواین بچه ها عشق من نمی دونسـت که من چقــــدر دوسش داشتــم وهنــوزم دارم یعنـــی این غـــرور لعنتــی نذاشـت که من بهش بگم ای کاش از نگاهم می فهمید که چقــدر دوسش دارم دوریش برام زجر آور بود دیگه حتــی صداشـم نمی تونم بشنفم تا با شنیدن صداش دلم آروم بگیـره (با بغض) حالا اونـم برای همـیشه رفت ومن تنها موندم و

 با خاطرهاش .

چه کنیم رسم روزگارِِ، اون روزا که خوشیم باید فکر چنین روزای جدایی هم باشیم .

فراموشـــی به این آسونیا نیست

   امید من دلم از تو جـــــدا نیســت

    می خوام تو یاد من عشقت بمیره

   ولی ازقـلب من مهرت رها نیست  

   دارم آتـیش می گـیرم از جــدایی 

     ولی هیشکی به فکر قلب ما نیست

  خــــدایا پس مــیون ایـن همه دل

   چـرا حتی یکی شون با وفا نیست

  همه دنــیا می دونن ایـن حــدیثو

   کـه آرامــش برای عاشــقا نیست

بی قرار

تو رهسپار می شوی به سوی عشق

و من کنار پنجره در آرزوی یک نگاه

آه می کشم

تو از دیار من چه شادمانه کوچ می کنی

و چشمهای بی قرار من

به غربت همیشگی

هنوز خیره مانده اند

 

رویای من

دنیای کوچکم را خراب مکن،

 بگذار نقش بال پروانه را فرش راهت کنم

مگذار عادت پرواز فراموشم شود

سر انگشتانت را آهسته بر بالم بزن

تا بودنت را دریابم

دنیای مرا دستان مهربانی ساخته اند

که در انتظار شقایق اند

دستان تو به چه عادت دارند

که به مهمانی پروانه ها نمی آیند؟

مرا مرور شب و روز ، مو سفید نکرد

که آسیاب غم رفتن تو پیرم کرد

دلتنگی

ای کبوتران آسمان سرنوشتم ، کجایید ؟

تنهاییم بیشتر و بیشتر شده و آفتاب دلم دیگر طلوع نمی کند

ای یاس های باغ سرنوشتم ، کی می توان همرنگ شما شد؟

می خواهم با پرستو های مهاجر همسفر شوم

و به جایی بروم که چراغ امید در قلب ها روشن باشد

هاست مدت

سکــوت پیشه کردم تا لحظه های دور دلم درد بی تـــابی را نشناسد مــدت هاست

 ازهمه چیـزگریختـه ام به امیـد یک راه نجات یک نفـس برای رهـایی، یــک فــریاد

 بـرای تمام لحظه ها چقدرسخت است زمانی که دلت را تنهــا به یک لحظه، به یک

 اتفــاق دلخوش کنی وتمام ثانیـه ها را تمــام سختــی ها را به امیـــد رسیـدن به آن

 لحظـه، به ید دلگرمی خدای دل مدارا کنی، چقدر سخت است زمانی که چشم هایت

 تمام تلخی ها را می بیند و پنهان اشک می ریزد به امید آن لحظه چقدرسخت است

 تمـام آمال و آرزوهایت تنـها یک تپـش شود ولی زمان رسیدن آن لحظه آسمـان بی

مهــر شود، دریا طوفانی وناآرام ،چشم ها فریاد شود، دل ها حســرت دوران لحظه

هایی که ثانیه ها همه برایش منتظربودند به یک چشم برهم زدنی دروغ و بی دلیل

 شود چقـدر راست زمانی که دل دیگر نگرید با تمام خستــگی هایش ...

خیال سبز

خیال تو در برابرم می نشیند

برخیز تا از این خواب گران برخیزم

بی تو من پائیزم

بی تو من از تیرگی لبریزم

خیال تو در برابرم می نشیند

برخیز تا بهار جوانه کند

***

خنده دل بینی و از گریه دل غافلی                                                                                         

خانه ی ما اندرون ابراست و بیرون آفتاب                                

قایق شکسته افکار

تک و تنها توی کوچه میون این همه خسته

نشسته یک تن تنها دیگه از خواب شب خسته

برای ترک این دریا نداره حتی یک قایق

اگرچه هر چی افکارو کنار هم به هم بسته

برای گفتن غم هاش نداره حتی یک همدم

کنارش باشه اون وقتی شده از زندگی خسته

تو بودی روزی امیدم که دلخوش بودم از بودت

ولی حالا منم اینجا دیگه از هر چی من خسته

تو با این درد و این زندان که کرده این دل ویران

بیا بازم مدارا کن با این دل اگرچه حتی یک لحظه

همسفر

می خواستم با تو همیشه همسفر باشم

                                        تنها برای مردن از تو پیش تر باشم

نامهربانی می کنی با من بگو دیگر

                                         تا کی به دنبال نگاهت دربدر باشم

حالا که سهم آسمان با تو بودن نیست

                                        بگذار در کنج قفس بی بال و پر باشم

با هرم چشمانت بسوزان تارو پودم را

                                        آتش بزن تا گر بگیرم ، شعله ور باشم

طاقت نمی آرد دل دیوانه ام بی تو

                                        دیگر مخواه از حال و روزت بی خبر باشم

گمشده

من آن موجم که هرگز به ساحل نرسیدم

و تو آن نوری که در تاریکی گم شدی

تنهایی

تنهایی تصویری از اندوه است .

که بر دیوار جان می روید

تنهایی تصویری از توست

                             که ناگهان همه روح مرا تسخیر می کند

  تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم

 
              چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

  
                           تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي

                                   و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

  تو دريایي تريني آبي و آرام و بي پايان

 
         و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم

                     تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف

 
                               و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم

  نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته 

          به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم

 
                        تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار

 
                             و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم

  تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم

           و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم

 
                          تو مثل مرهمي بر بال بي جان كبوتر

 
                            و من هم يك كبوتر تشنه باران درمانم

 
  بمان امشب كنار لحظه هاي بي قرار من 

 
        ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم 

         
                    شبي يك شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم

 
                        هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم 

  تو فكر خواب گلهايي كه يك شب باد ويران كرد

                   و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم

 
                    تو مثل لحظه اي هستي كه باران تازه مي گيرد

 
                            و من مرغي كه از عشقت فقط بي تاب و حيرانم

  تو مي آيي و من گل مي دهم در سايه چشمت

 
           و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم

                   تو مثل چشمه اشكي كه از يك ابر مي بارد 

                             و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم

  شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر كرده 

            و شايد يك مه كمرنگ از شعري كه مي خوانم 

                                   تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد

                              كه تو يك شب بگويي دوستم داري تو مي دانم 

  غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست 

       و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم

 
              به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست

 
                                      قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم

                         بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد

 
                           دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

براي هزارمين بار پرسيد : « من دلت را شكسته ام  ؟ »

براي هزارمين بار به دروغ گفتم :«نه...هرگز» تا نشكند دلش................؟

***      

سایه خورشید

در سایه سار نگاه تو

خورشید را بر سایه های دور دست معنا می کنم

کاش میشد سایه ها را به دریا ریخت

کاش میشد که خورشید تو هیچگاه چشم از ما برنگیرد

کـــــــــاش میشد

       اما افســــــــوس 

****

****

   آنگاه که نیلوفــران به عشـــق تو سر از مـرداب بیرون آوردن

                             من هم زنــدگی را معنـا کـردم

    آنگاه که پرستــوها معنای عشـــق را دریافتند

         من نیز تو را در وجـودم یافتــم                

آن زمان که باران، اشک هایش را نثار زمیـن کرد   

                        و به آن جــان دوباره بخشیـد

  من نیز به عشقــت گریستم و کویر دل را آبیاری کردم

***

سالهاست که ندیده ام

سالهاست که نرفته ام                                 

                  سالهاست که نخواندهام

فقط برای اینکه نجوای

صدایت در بغض صمیمانه دلـــــم                              

                               صدایی طنین انگیز است

منتظر خواهم ماند 

تا چهره ات تولـدی دوباره                                          

     در ذرات وجودم داشته باشد                            

در خرابات دلم دردی به جان افتاده است